صادرکنندههای کوچولو: میخواستیم با صادرات دنیا رو فتح کنیم، ولی اول تو بستهبندی گیر کردیم!
بنگاههای کوچیک و متوسط ایران (همین SMEهای بیچاره) میگن:
«بابا ما ستون فقرات اقتصادیم، ولی هر وقت میخوایم صادرات کنیم، یا بانک میگه “ضامن بیار”، یا گمرک میگه “مهر کم داری”، یا مشتری خارجی میگه “این بستهبندیش چیـه؟ شبیه نایلون خرید بقالیه!”»
این بچههای اقتصادی ۹۰٪ نیروی کارو میچرخونن، ولی سهمشون از صادرات مثل سهم نخودچی کشمش تو آجیل شب عیده! بقیهی صادرات هم دست شرکتای پتروشیمی و فولاد و رفقای دولتیه که با کشتی کانتینری میرن، در حالی که SMEها با ساک پارچهای مامانباف میخوان جنس بفرستن ترکیه!
نماد صنعت دیروز که سمساری امروز شد
کارشناسا میگن: «اینا مزیت دارن تو میوه، خشکبار، زعفرون، گیاه دارویی.»
واقعیت همینه؛ ولی خب وقتی پسته ایرانی بدون برچسب بینالمللی میره، اونور میگن: «این بادومزمینیه؟!»
بازاریابی هم معضل اصلیه. تو دنیا با یه سایت شیک مشتری پیدا میکنن، اینجا SME بیچاره باید صفحه اینستاگرام بزنه، بعد از یه ماه کل کامنتاش اینه: «قیمت؟» «قیمت لطفاً» «دایرکت شد»!
خلاصه، SMEهای ما میتونن دنیا رو تسخیر کنن، به شرطی که اول از این موانع رد شن: وام بانکی، مقررات پیچیده، بستهبندی شیک، و البته یه کم هم حال سیاستگذار درست باشه.
بدون نظر! اولین نفر باشید